اینجا فقط من صحبت می‌کنم. که نمی‌کنم فعلاً!

بعضی وقتا میام اینجا رو نگاهی می‌ندازم، می‌بینم هیچ چیز تازه‌ای نیست. انگار که یه خواننده‌ی غریبه‌ام، انگار که یادم رفته باید خودم لب باز کنم و حرف تازه بزنم. ولی نمی‌دونم چرا دست و دلم به نوشتن تو اینجا نمیره هنوز. آهای دیوال! ببینم هنوز در من زنده‌ای؟!