ما از جرگه آدم هایی بودیم که به وقت ماندن، رفتیم و زمان رفتن که رسید، جا ماندیم. بخت ما تنهایی بوده است همیشه. گله ای هم نیست البته.
این بلاگفا چرا نوشته های من رو برعکس میکنه؟؟!!!
خوبه منم از این به بعد بهت بگم افگالب.
در کتابی که این روزها میخوانم نویسنده از کارلوس ویگنولو، یکی از اساتید دانشگاه شیلی نقل کرده است که به شدت توصیه می کند که دانشجویان کلاس هایی را با بدترین آموزگاران دانشکده خود بردارند؛ زیرا باعث می شود برای زندگی آماده شوند، چون در زندگی مربیان با استعداد نخواهند داشت تا راهنمای مسیرشان باشند.
خب، آقای ویگنولو باید بگویم من و هم دانشگاهیانم به قدری در دوره تحصیلمان مجبور به انجام این تمرین هستیم که بعد از فارغ التحصیلی بی نیاز به هیچ مربی و راهنمایی و به راحتی آب خوردن میتوانیم زندگی را ناک اوت کنیم.
یک چیزی باید در این دنیا باشد که آدم به پایش پیر شود. چیزی که بتوانی ساعتها وقت و انرژی ات را برایش بگذاری بی آن که خسته شوی. چیزی که آخر سر بشود اسمش را گذاشت حاصل عمر.
نمیگویم یک کسی، چون به نظرم آدمیزاد غیرقابل پیش بینی تر از آن است که عمری به پایش تلف شود.