دیوآل

قضیه این است که من بلد نیستم چیزهایی که ازشان خوشم آمده یا دوستشان دارم را برای بقیه هم معرفی کنم. یعنی جوری وصفشان کنم که مستمع را بر سر ذوق آورم. معمولا این کار را نمیکنم چون یا من حق مطلب را ادا نمیکنم یا از واکنش مستمع می‌‌ترسم. خوشش نیاید چه؟ فکر نکند من چه آدم بیخود و بدسلیقه‌ای هستم؟ آن‌ها منطقی هستند. و روشنفکر. حالا نکند علایق آدم را از چشم بیاندازند؟ بگذریم.
اما اینجا، لابلای وبلاگها، توصیف های بقیه را دوست دارم و خیلی‌هاشان را میخوانم و بعدتر پی‌اش هم میروم. نمونه‌اش فانوسبان. خواندنی‌ها و دیدنی‌هایی که طوری ازشان می‌نویسند و حرف می‌زنند که خیال کنی در حال از دست دادن چیزی هستی.
خب من هم میخواستم بگویم اگر دوست داشتید این آهنگ را با هدفون و چشمانی بسته گوش کنید یا اگر حوصله بیشتری داشتید آخر شب بنشینید به تماشای فیلم Collateral Beauty. خوب هستند به نظرم. کم‌ِکم برای یک بار دیدن و شنیدن.

اگر لذت بردید بگذارید به حساب عیدی دیرهنگام دیوآل:))