دیوآل
تا کجا میبَرَد این نقش به دیوار مرا؟
گرد خستگی را از شانههایم میتکانم
آن چنان سردردی دارم که آخرش من میمیرم و اون زنده میمونه.
+
نوشته شده در پنجشنبه هفدهم فروردین ۱۴۰۲ ساعت 18:2 توسط دیوآل |
خانه
آرشیو وبلاگ
عناوین نوشته ها
پیوندهای روزانه
فرزندان مادر ایران
گلوله ها
ثانیه ها می میرند
از ظن خود
نیاز داشتم که مراقبت شوم
جهیدن
شب های روشن
آرشیو پیوندهای روزانه
نوشتههای پیشین
بهمن ۱۴۰۴
دی ۱۴۰۴
آذر ۱۴۰۴
مهر ۱۴۰۴
شهریور ۱۴۰۴
مرداد ۱۴۰۴
تیر ۱۴۰۴
خرداد ۱۴۰۴
اردیبهشت ۱۴۰۴
فروردین ۱۴۰۴
اسفند ۱۴۰۳
بهمن ۱۴۰۳
دی ۱۴۰۳
آذر ۱۴۰۳
آبان ۱۴۰۳
مهر ۱۴۰۳
شهریور ۱۴۰۳
تیر ۱۴۰۳
خرداد ۱۴۰۳
اردیبهشت ۱۴۰۳
فروردین ۱۴۰۳
اسفند ۱۴۰۲
بهمن ۱۴۰۲
دی ۱۴۰۲
آذر ۱۴۰۲
آبان ۱۴۰۲
مهر ۱۴۰۲
شهریور ۱۴۰۲
مرداد ۱۴۰۲
تیر ۱۴۰۲
خرداد ۱۴۰۲
اردیبهشت ۱۴۰۲
فروردین ۱۴۰۲
اسفند ۱۴۰۱
بهمن ۱۴۰۱
دی ۱۴۰۱
آرشيو
پیوندها
تجربه زیسته
چشمهای دیوار
گفت و چای
دالان( قدیمی)
هاشور
مرزهای مشترک
یک سرخ پوست خوب
آواز زنجیر
هومو آرکایوس
جنگل پشت پنجره
باغ غمگین پاییزی
گوریل فهیم
بی خبر
فانوس
پادشاه نیمهجان
ساکن اتاق شماره دوازده
چامه ها
یادگار
این روزهای من
هـــ دو چشم
انجمن هنری خوانش دیگر
شلم شوربا
سی و دو حرف برای حکایت زندگی
پسری با یک هدفون
BLOGFA.COM