خودم را قرنطینه کرده‌ام تا فقط به کارهای پایان‌نامه برسم. دقیقا مثل این موقع‌. جالب اینکه هنوز هم تنها جایزه‌ای که به خودم وعده می‌دهم همین است که ۳۳ روز بعد، اگر توانستم حریف خودم بشوم، اگر یاد گرفتم چطور آدم‌ها، خودم و کارهام را سر و سامان بدهم، اگر همه‌ چیز را به اندازه‌ای که کافیست، خوب تمام کردم، بروم بالای کوه، روی نیمکت بشینم و تمام رنج این مدت را فریاد بزنم. به امید آن روز...